Maranathakerk: stukje Zwitserland in Duinoord

Aan de rand van Duinoord staat sinds 1949 de Maranathakerk. Het is een niet alledaags, bijzonder gebouw, dat in de tijd na de Tweede Wereldoorlog als bouwpakket uit Zwitserland is gearriveerd. Het was een cadeautje van de Zwitserse kerken aan Den Haag.

De protestantse Maranathakerk aan de 2e Sweelinckstraat staat op de strook grond die in de oorlog werd ontruimd als Sperrgebiet voor de Atlantikwall. Temidden van de sobere architectuur uit de jaren van de wederopbouw valt de kerk nu op als een vriendelijk Zwitsers aandoend dorpskerkje. Alleen de Alpen op de achtergrond ontbreken.

Rond 1950 zochten kunstenaars een nieuwe weg tussen realisme en abstractie. Die zoektocht naar nieuwe vormen na de oorlog is ook af te lezen aan de Maranathakerk. De houten dakconstructie, die in 1949 per trein uit Zürich arriveerde, is ontworpen voor een serie ‘noodkerken’ die voor Duitsland was gemaakt, waar alles in puin lag en waar moderne systeembouw een goede oplossing was.De architect die de ombouw, de muren en de bijgebouwen van de Maranathakerk heeft gemaakt, was Frits Eschauzier, een bekende architect uit Delft die ook zijn eigen weg zocht tussen traditionalisten en modernisten.Bijzonder aan de Maranathakerk is ook het interieur, dat gedecoreerd is door de schilder Paul Citroen, die leraar aan de Haagse kunstacademie was. Ook hij was een kunstenaar die zich niet in hokjes liet vastleggen. Hij is bekend geworden door onder andere portretten van schrijvers. Het Gemeentemuseum bezit tachtig werken van hem.

Zo is de Maranathakerk, die deel uitmaakt van de Protestantse Gemeente te ’s-Gravenhage, een mooi voorbeeld van een karakteristiek gebouw dat goed past bij dat deel van Duinoord dat na 1945 opnieuw moest worden opgebouwd.